Benden, Bana

19/07/2025

Merhaba birtanem, bu mektup herkesi bir kenara bırakıp kendine sarılman için. “Ne zaman insanları düşünmeyi bıraktık?” diye sorma lütfen. Biz bırakmadık, onlar hak etmediler sadece. Bu zamana kadar kendinden çok başkalarının mutluluğunu önemseyip onların sevinciyle sevindiğini, onların acılarını kendine dert edindiğini biliyorum. Bu, senin ne kadar temiz bir kalbe sahip olduğunu her yanlışında hatırlatacak sana. Tek tesellin belki de bu olacak gün geçtikçe. Çünkü hak etmiyorlar, sende göreceksin. Sen, kendini bir yana atıp onların yardımına koşarken aslında kendilerinin bile orada olmadığını göreceksin. Şaşıracaksın, canın yanacak ilk başlarda. Ama alışacaksın. Kendisinin yanında durmayan, senin yanında hiç durmayacak. Öğreneceksin..

Sana olan bu mektubumun en önemli kısmına gelecek olursak, kendini çok sev birtanem. Öyle çok sev ki kimsenin sevgisine ihtiyaç duymana gerek kalmasın. Biliyorum, insanız. Hepimiz değer görmek istiyoruz belli bir noktada. Ama artık değer görmeyeceğini bildiğin kapıların önünde durma. O kapı hiç açılmayacak, balım. “Anahtarını düşürmüş olabilir miyim?” diye kendini sorgulama sakın. Biraz beklersen göreceksin, o kapı anahtarı olmayan birilerine de açılacak. Sen o kapının önünde geçirdiğin her saniyede kendinden soğuyacaksın, oradan uzaklaş. Anahtarın olmasa da seni içeriye alacak birini bulduğunda anlayacaksın sözlerimi. Tüm kapılardan önce karşına bir ayna koyduğunda hayat daha da yaşanılabilir olacak.

Kendini öyle çok seveceksin ki kapının önünde bekleyen değil, kapıyı açan sen olacaksın…